Напярэдадні святочнай для огнеборцев даты карэспандэнт штотыднёвіка сустрэўся з ветэранам-пажарным, маёрам у адстаўцы Юрыем Грыневіч, у якога вялікая частка службы прайшла ў Прыбужжа.

Нарадзіўся Юрый Аляксандравіч у Брэсце. Як і трэба, скончыў сярэднюю школу. Мара стаць пажарнікам з’явілася ў дзяцінстве – вялікую ролю ў гэтым адыграў прыклад сваякоў, многія з якіх мелі дачыненне да высакароднай і небяспечным справе барацьбы з вогненнай стыхіяй. Але пасля школы ён адправіўся спасцігаць прамудрасці чыгуначнай справы ў профільны брэсцкі тэхнікум. Пасля заканчэння гэтай навучальнай установы прыйшла позва ў войска. Служыць трапіў на Балтыйскі флот. Праўда, за 3 гады схадзіць на баявых караблях так і не ўдалося, гэты час ён правёў у самым сэрцы вялізнага Флоцкага арганізма – у штабе тылу Балтфлота.
Сыходзіў Юрый ў войска тады яшчэ адзінай і магутнай краіны – Савецкага Саюза, а вяртацца прыйшлося ўжо ў незалежную і суверэнную Беларусь. На двары быў 1992 год, і яго чыгуначная спецыяльнасць «механізацыя пагрузачных работ» апынулася практычна незапатрабаванай. Той час наогул было цяжкім, «хвацкім», як яго называюць, таму асабліва важна было атрымаць больш-менш стабільнае месца працы. У дадатак, па вобразнаму выразу майго суразмоўцы, “сядзець на шыі ў бацькоў» было нельга: у яго з’явілася ўласная сям’я, і ​​трэба было яе забяспечваць. І вось тут, без перабольшання, зоркі сышліся. Сям’я жыла на вуліцы Янкі Купалы, а на ёй, як вядома, знаходзіцца пажарная частка. Тут і споўнілася мара дзяцінства: з 1 лютага 1993 гады ён прыступіў да працы. На той момант пажарная служба была яшчэ не прафесійнай. Гэта значыць, што яе служачыя былі людзьмі грамадзянскімі, прысягу не прымалі, і таму часам вышэйстаячаму начальству было цяжка кіраваць падначаленымі. Неўзабаве гэтую форму існавання службы змяніла ваенізаваная, а, як вядома, ваенны спачатку выконвае загад, а ўжо затым абмяркоўвае яго. На думку нашага героя, пераход быў цалкам апраўданы, паколькі гэта дазволіла ўзмацніць пажарную ахову, зрабіць з яе адзіны маналітны арганізм, які ў далейшым прывёў да з’яўлення ў нашай рэспубліцы МНС.
У абласным цэнтры Юрый Грыневіч служыў на розных пасадах: ад простага пажарнага да камандзіра аддзялення. У 2000 годзе ён быў пераведзены ў Брэсцкі раённы аддзел па надзвычайных сітуацыях. Тут і прапрацаваў да самай адстаўкі ў 2015 годзе. За гады службы быў інжынерам і старшым інжынерам дзяржаўнай пажарнай інспекцыі, а са жніўня 2008 года – першым намеснікам начальніка РАНС. За час службы здаралася ўсякае, бо прафесія пажарнага па праву лічыцца адной з самых небяспечных. «Галоўным бізуном Прыбужжа ў 2000-х гадах былі пажары ў садовых таварыствах. Людзі тады часта прадавалі свае кватэры ў горадзе і пераязджалі бліжэй да прыроды. А дома-то тут не прыстасаваныя для працяглага пражывання! Так, максімум, прыехаць на выходныя, адпачыць, прыгатаваць шашлыкі. А ў іх спрабавалі ўсталёўваць самаробнае пячное абсталяванне. У дадатак вельмі часта пажары адбываліся па віне тых, хто засыпаў з цыгарэтай. Большасць пры гэтым былі п’яныя – у аднаго такога загінулага грамадзяніна эксперты вызначылі 3 праміле алкаголю ў крыві », – успамінае Юрый Грыневіч. Не было ў той час на дарогах і схем праезду да садовым таварыствам. Бывала так, што чалавек, які выклікаў пажарных, выбягаў ім насустрач, а затым … вёў да месца ўзгарання хвілін 40: ад хвалявання сам забываў дарогу ў лабірынце дачных хатак. Зрэшты, як кажа Юрый Аляксандравіч, цяпер з многімі праблемамі справіліся, у тым ліку і з дапамогай мясцовых уладаў – схемы і паказальнікі на дарогах каштуюць амаль паўсюдна, ды і сітуацыю з гібеллю людзей на пажарах у садовых таварыствах таксама ўдалося пераламаць да пачатку 2010-х гадоў. Калі ж служба майго суразмоўцы ў раёне толькі пачыналася, людзі гінулі даволі часта: за год магло набрацца ў сярэднім да 18 чалавек.
На маё пытанне, ліквідацыя якіх пажараў больш за ўсё запомнілася яму, Юрый Аляксандравіч адказаў, што кожная сітуацыя па-свойму ўнікальная: розныя месцы, розныя прычыны, розныя метады, якія трэба прымяніць, каб вырваць здабычу ў вогненнай стыхіі. Аднак у памяці назаўсёды засталіся два эпізоды. Адзін меў месца ў вёсцы Буякі. «У 2011 годзе ў гаспадарчай пабудове выбухнуў газавы балон. Па волі рока ў той момант тут знаходзілася шмат людзей. У выніку выбуху пабудова разбурылася, і два чалавекі апынуліся пад заваламі. Сітуацыя была нестандартнай, прыйшлося задзейнічаць шмат тэхнікі. Складанасць заключалася ў тым, што хутка і лёгка расцягнуць абломкі будынка было нельга – людзі ўсё яшчэ знаходзіліся пад імі. Аднаго пацярпелага ўдалося выцягнуць, ён быў адносна блізка да паверхні. Але вось другі, у глыбіні завалы, на жаль, загінуў », – распавядае Юрый Аляксандравіч.

Яшчэ адзін пажар, у ліквідацыі якога ўдзельнічаў мой суразмоўца, – узгаранне на Брэсцкай нафтабазе 3 мая 2008 года. Нагадаем, тады ў выніку пападання маланкі ў адзін з рэзервуараў згарэла адразу 180 тон бензіну. Тушылі той пажар выратавальнікі з абласнога цэнтра, Брэсцкага раёна, прыязджалі на падмогу нават з суседніх абласцей. Юрый Грыневіч тады займаўся тылавымі аперацыямі: арганізоўваў разам з калегамі праезд тэхнікі да месца пажару, ўзаемадзейнічаў з прадпрыемствамі горада з нагоды прадастаўлення доступу да іх запасах пенаўтваральніка.
Наогул, і на даволі высокіх пасадах Юрый Аляксандравіч не грэбаваў цяжкасцю простага пажарнага: мог узяць у рукі і рыдлёўку, і ствол. «Калі магу і ўмею, чаму ж не дапамагчы калегам-огнеборцы?» – усміхаецца ён. Прыемна, што колькасць пажараў у Прыбужжа няўхільна зніжалася. Шмат у чым, як ён лічыць, гэта і заслуга пажарных, паколькі пажар лепш за ўсё прадухіліць, чым затым тушыць яго і ратаваць людзей. Ды і сітуацыю з узгараннямі ў садовых таварыствах ўдалося змяніць – зараз цэнтр цяжару перамясціўся на прыватныя домаўладання. Хоць прычына, увогуле-то, тая ж самая: алкаголь і людская бестурботнасць.
На маё пытанне пра страты, якія нясуць пажарныя падчас сутычак з агнём, Юрый Аляксандравіч адказаў адназначна: страт за ўсе яго гады службы не было. «Кожны пажарны – гэта высакакласны спецыяліст, і яго задача, перш за ўсё, – ліквідаваць узгаранне, але ніяк не загубіць сябе. Таму і самі яны імкнуцца не рызыкаваць дарэмна, і камандзіры ўважліва за гэтым сочаць. Для начальніка гэта ўдвая важна. Здарся нешта з яго падначаленым – і потым усё жыццё на ім будзе вісець цяжкі груз віны. Ды і астатнія будуць цурацца чалавека, на якім ужо ёсць своеасаблівая «чорная пазнака», – перакананы Юрый Грыневіч.
Пасля выхаду ў адстаўку мой суразмоўца нядоўга заставаўся без справы. Ужо ў верасні 2016 гады ён стаў кіруючым сумесным таварыствам з абмежаванай адказнасцю «Формула жыцця». Як прызнаецца Юрый Грыневіч, шматгадовы досвед працы ў МНС дапамагае яму і тут.
Вядома, Юрый Аляксандравіч падтрымлівае сувязь са сваімі таварышамі. Пажарныя рэгулярна сустракаюцца, адзначаюць прафесійныя святы, успамінаюць службу. Былыя калегі імкнуцца не пакідаць адзін аднаго сам-насам з праблемамі, дапамагаюць па меры сіл сваім баявым таварышам.
Напярэдадні Дня пажарнай службы Юрый Аляксандравіч жадае ўсім сваім калегам моцнага здароўя, сямейнага дабрабыту, рэалізацыі ўсіх сваіх задумак, тым, хто выйшаў у адстаўку – хутчэй перабудавацца і знайсці сябе на «грамадзянцы» і не губляць сувязі з калегамі. Тым жа, хто працягвае нялёгкую службу огнеборцы – паменш надзвычайных сітуацый.
Антон ПАПОЎ

фота аўтара

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

восемь − три =

%d такие блоггеры, как: